Nederlands English

De Kilimanjaro en andere uitdagingen

september 2012

Ruim een jaar hebben we ons voorbereid op onze reis naar Tanzania. Eerst hebben we ons goed georiënteerd op de diverse aanbiedingen van verschillende reisorganisaties. Uiteindelijk zijn we in zee gegaan met Tanzania Safaritour en dat is een goede keuze gebleken.
Samen met Mary hebben we een programma van 3 weken samengesteld, met een goede balans tussen actie en ontspanning. De manier waarop Mary met ons meedacht gaf al direct veel vertrouwen. We hebben ontzettend veel indrukken opgedaan in Tanzania. Het is ondoenlijk om die allemaal te beschrijven en daarom beperken we ons tot de belangrijkste onderdelen van onze reis.

 

De voornaamste reden van onze reis was de beklimming van de Kilimanjaro. Wij werden begeleid door een team van 15 man, waarvan Rogati de leiding had. Aanvankelijk vonden we 15 man best veel, maar later zagen we wel dat er erg veel de berg op moest worden gezeuld om het ons een beetje naar de zin te maken.


Rogati was een sympathieke kerel, die zelf het team had samengesteld uit mensen waar hij van op aankan, veelal familie en vrienden. Wij denken dat dit ook erg heeft bijgedragen aan de goede sfeer, zowel onderling als naar ons toe. Vanaf de eerste dag werd ons geleerd om langzaam (pole pole) te lopen.

Toen wij op grotere hoogte kwamen merkten we wel dat we daar profijt van hadden. Bij een te snelle pas was je direct buiten adem. Ondanks het lage tempo was het geen moment saai. Rogati wist veel te vertellen over wat er onderweg te zien was, maar ook over andere onderwerpen kon je met hem een goed gesprek voeren.










Elke dag werd een etappe afgelegd, waarbij ons kampement steeds hoger kwam te liggen. Wanneer wij ’s morgens vertrokken, waren de dragers al druk bezig om ons kampementje op te breken.

In de loop van de dag haalden zij ons in, met vijtien tot twintig kilo op hun hoofd, wat onze “prestatie” nogal in perspectief plaatste. Als wij ’s middags het volgende eindpunt bereikten, stonden de tentjes alweer keurig klaar en de thee te dampen. Naarmate we hoger kwamen werd de begroeiing steeds minder en de paden slechter. Meestal was de route goed te wandelen, maar af en toe moesten we een stukje klauteren.


Vanaf Barufu Huts op ruim 4600 meter hoogte vertrokken we midden in de nacht naar de top, zo’n 1300 meter hoger. Hoe dichter we bij de top kwamen, hoe meer de verschillende routes samensmolten. Daardoor was het veel drukker dan de andere dagen. Dat gaf wel een gezellig geheel, maar langs het pad zaten nu ook – vooral jongere - mensen die last hadden van hoogteziekte en die in het zicht van de top moesten omkeren. Wijzelf hebben geen last gehad, waarschijnlijk omdat we preventief pillen hadden geslikt. Om ongeveer 7 uur in de ochtend stonden wij op “het dak van Afrika”. Het was een geweldig moment.

De afdaling ging een stuk sneller en enkele uren later waren we weer bij onze tentjes, waar we even konden rusten voordat we verder daalden tot 3000 meter hoogte. De zevende en laatste dag werd ingeluid met gezang van onze begeleiders. In de loop van de week had Rogati ons het Jambo-lied geleerd, dat we daardoor volop mee konden zingen. Na enkele afscheidswoorden van beide kanten en onze materiële dankbetuigingen begonnen we aan de laatste etappe. Bij het eindpunt werden we opgewacht door Dawson met een fles champagne. Ons team had zich daar ook weer verzameld en in een uitbundige sfeer kregen we de felbegeerde certificaten overhandigd. Daarna volgde het definitieve afscheid van het team.

Na een rustdag in Arusha begon onze safari, waarin we Tarangire NP, LakeManyara NP, Serengeti NP en natuurlijk de Ngorongoro krater bezochten. We hadden gekozen voor het droge seizoen om de kans op sneeuwbuien tijdens onze beklimming van de Kilimanjaro te minimaliseren. Dat betekende wel dat veel dieren naar Kenia waren getrokken, de regen achterna. Toch waren er nog voldoende achtergebleven om ons een geslaagde safari te bezorgen. Dawson bleek een goede chauffeur en gids te zijn. Terwijl hij de keien en kuilen op de weg ontweek, wist hij tegelijkertijd de goed gecamoufleerde dieren te ontdekken. Een luipaard in het lange gras of verscholen in een baobab boom viel hem direct op. Daardoor hebben we de beroemde “big five” allemaal kunnen zien. Verder waren er nog talloze andere diersoorten die de moeite waard waren. Tussendoor zijn we ook nog bij de Hadzabe (Bosjesmannen) geweest, een stam die nog dezelfde levenswijze heeft als eeuwen geleden en die voornamelijk leeft van de jacht.

In onze laatste week hebben we op de lagere flanken van de Kilimanjaro een driedaagse mountainbiketocht gemaakt met gids Com. Dat was ook een geweldige ervaring. Niet alleen het fietsen was leuk, maar ook de bijzondere bezoekjes die wij brachten aan de plaatselijke bevolking. Zo hebben we schooltjes bezocht en kleine bedrijfjes zoals een meubelmaker en een vishandeltje. We hebben op een stoffig pleintje meegedaan met een partijtje volleybal. Ook hebben we gezien hoe men in Tanzania aan huis bananenbier maakt. Geen van ons was daarna nog geïnteresseerd om een slokje te proeven. De laatste dag zijn we naar het geboortedorp van Com gefietst, hebben zijn moeder ontmoet en zijn – als eerste blanken – met zijn zus op de foto gezet. Overal waren de mensen erg vriendelijk. We overnachtten in tentjes in de tuin bij gastvrije mensen die ons trots hun bananenbomen en koffieplanten toonden en over hun leven vertelden.

Onze hotels en lodges waren allemaal prima verzorgd, afgezien van kleine ongemakken die bij de charme van het land horen. Als afsluiting verbleven we in de Kiboko lodge niet ver van Arusha, met een schitterend uitzicht op Mount Meru. Deze lodge wordt gerund door kansarme kinderen die van de Watoto Foundation een opleiding en daarmee een toekomst krijgen. De oprichter van deze stichting is een plaatsgenoot van ons, maar helaas was hij op dat moment niet in Tanzania.

Op de laatste dag vertrok ons vliegtuig al vrij vroeg. Al vóór ons ontbijt stond Dawson klaar om ons naar Kilimanjaro Airport te brengen, waar wij ruim op tijd arriveerden. Vol goede herinneringen namen we afscheid van Dawson en van Tanzania. Het was voor ieder van ons een van de meest bijzondere reizen tot nu toe.

Maria, Koos, Antoinette, Ad