Nederlands English

De meest heerlijke samosa's ooit!

februari 2013

Van 17 februari tot 1 maart 2013 waren wij in Tanzania. Onze dochter Minke was al op 4 januari vertrokken; als vrijwilligster voor Projects Abroad werkt zij op een school in Arusha. Ons onderkomen was Ilboru Safari Lodge, een uitstekend onderkomen voor en na de safari. Op woensdag 20 staat 's ochtends onze gids Peter met zijn Toyota landcruiser klaar. Hij is een oude vriend van Dawson en dit is zijn maiden-trip. Voorheen was Peter cultural guide, maar nu dus, voor het eerst, onze driver-guide. Dawson is deze dagen op stap met een andere Nederlandse familie. We ontmoeten Dawson diverse malen op picknick-plekken en hij is elke keer belangstellend hoe het ons vergaat.

Peter is (ook) een fantastische gids. Heel rustig, praat goed Engels, weet zeer veel van de natuur en cultuur en neemt overal de tijd voor. Het is dan ook grappig te merken dat als wij twee dagen met kok Immanuel naar de Serengeti gaan, Peter met hem net zo opgewonden blijkt te kunnen praten als de andere Tanzanianen die we hebben ontmoet. Imma zelf is minder spraakzaam maar een geweldige kok. In onze lunchbox zitten de meest heerlijke samosa's die we ooit gegeten hebben. De lunchboxes zijn elke keer een aangename verrassing, alleen cassave kan ons niet bekoren.

We hebben samen met en op advies van Mary een programma samengesteld met 5 dagen natuur (Tarangire, Lake Manyara, Serengeti 2 dagen en Ngorongoro) en 2 dagen cultuur (wandelen naar olifantengrot en waterval; fietsen in Mto-Wa-Mbu en bezoek aan Masai-dorp in Monduli). De natuur is overweldigend en de aanblik van eerste olifanten, giraffes, nijlpaarden etc. is geweldig. Mirjam is geinteresseerd in vogels, en we hebben meer dan 80 soorten op naam gebracht en vele meer gezien. Ook hier weet Peter veel van. Tarangire en Lake Manyara zijn zeer aan te raden, erg hoge wilddichtheid. De Serengeti is heel anders van landschap en karakter. Weids, letterlijk eindeloos en met duizenden wildebeesten, zebra's en Thompson gazelles. Elke keer weer staan we opgewonden in de auto, tegen de zon beschermd door het omhooggeschoven dak, om ons heen te kijken en voelen de warme wind in ons gezicht. Ons onderkomen in de Serengeti is een oud(?) onderzoekscentrum en daar staat 's ochtends inderdaad (Mary gaf al aan dat de kans aanwezig was) een olifant op 2 meter van de voordeur. In de Serengeti zien we een luipaard in een boom liggen; de dag ervoor was hij op jacht, maar ook slapend blijft het beest een plaatje. Een dag later zien we in Ngorogoro twee neushoorns, een staat netjes op en toont en-profil zijn hoorns. De Big Five zijn binnen! Minke wil heel graag een mannetjesleeuw zien dus neemt Peter weer een weggetje. Zonder kaart, zonder GPS weet hij overal de weg te vinden. Lang, stoffig, hobbelig zoals alle weggetjes met aan het einde een heuveltje met wat andere jeeps ervoor. Ervaren als we zijn betekent dat: iets interessants. Ditmaal dus een mannetjesleeuw, op 5 meter afstand van ons; zijn manen in de wind, de kwijlende bek met speekseldraden zichtbaar. Hij knippert minzaam naar ons toeristen. De dag kan niet meer stuk. Terwijl de ontvangst 's avonds in Haven Nature Camp weer zeer vriendelijk is met sap en nootjes. Van onze gastheer Ismael moeten we veel meer eten van de heerlijke avondmaaltijd: 'I will give you another stomage' zegt hij, maar we krijgen echt niet meer op. 's Ochtends en 's avonds wemelt het hier van de zangertjes en het is jammer afscheid te moeten nemen van deze geweldige overnachtingsplek.

De twee actievere laatste dagen zijn ook zeer goed bevallen. Bij de olifantengrot hadden we een jonge gids in opleiding, ook erg prettig. Hier kregen we een echt jungle-gevoel, al moest Minke helaas afhaken omdat zij (voor de tweede keer) tijdelijk haar zicht verliest. Na een angstige minuut is het terug; het blijkt een bijwerking van haar Malaria-pillen (Lariam) en ze moet ogenblikkelijk stoppen met slikken. Tot haar terugkeer 2 mei is het voor haar nu dus heel goed Deet smeren. Wij slikken Malarone. De fietstocht is helemaal een belevenis: op mountainbikes eerst door de straatjes van het dorp, langs bananenplantages en rijstvelden, door het Acaciabos langs Masai onderkomens en dan de uitgedroogde vlakte van Lake Manyara op. Het geeft een treurig gevoel, want we fietsten op de bodem van het meer, dat steeds verder opdroogt.Hier hadden duizenden flamingo's moeten staan maar in plaats daarvan passeren we enkele drooggevallen houten kano's.

De volgende dag pikken we weer een gids op, in Masai klederdracht en die brengt ons naar 2 boma's, voor bezoek aan vroedvrouw en medicijnman. Ook hier in het dorp veel kleine kinderen, maar in tegenstellig tot elders geen schel geschreeuwd 'how-are-you' maar verlegen blikken en voorzichtige handjes. Met gids Nagaro wandelen we een eind over de vlakte. Hij heeft 1 vrouw, in tegenstelling tot zijn vader die er 3 heeft. Maar 3 vrouwen is veel te duur.

Dinsdagmiddag zijn we weer terug in Arusha, big city, erg druk na deze dagen. We nemen afscheid van Peter, beloven hem een boek voor zijn kinderen over de Lion King te sturen en hangen nog 2 dagen bij het zwembad rond voor we afscheid nemen van onze dochter Minke en een fantastisch land.

Mary en vooral Peter: asana sante! Kwa-heri.

Paul, Mirjam, Sanneke, Minke en Jiske